σκέψεις

Η κατάσταση της αναγγελίας του δημοψηφίσματος και η ακόλουθη απάντηση της ΕΕ ότι το ΝΑΙ/ΟΧΙ σημαίνει παραμονή ή έξοδος από το ευρώ, μου θύμισε σκηνή από ταινία.

Ο ήρωας στη θέση του οδηγού, με την ωραία ηρωίδα μαζί του, αντιμέτωπος με τον κακό της ταινίας στο δικό του αυτοκίνητο, να εφορμά ο ένας κατά του άλλου με τέρμα τα γκάζια για να δουν ποιος θα κιοτέψει πρώτος, ή να σκοτωθούν όλοι.

Η διαφορά στην περίπτωση μας είναι ότι η ΕΕ είναι τριαξονική νταλίκα, και εμείς μηχανάκι.

Σε μια διαπραγμάτευση πας με διαπραγματευτικά χαρτιά. Όσο πιο ισχυρά τόσο το καλύτερο. Leverage που λένε οι φραγκολεβαντίνοι.
Αν οι άσοι στο μανίκι της Ελλάδας είναι μόνο το πληρώνω/δεν πληρώνω, μενω/φευγω απο την ευρωζώνη και η διαπραγμάτευση καταρρεύσει, γιατί για τους άλλους δεν είναι ιδιέταιρα σημαντικό το να πληρώσουμε και το να μείνουμε στην Ευρωζώνη αν δεν το κάνουμε με τους όρους τους. Τότε το χάσαμε το παιχνίδι, εκτός και αν εξ' αρχής ο στόχος ήταν να φύγουμε από την ευρωζώνη και να βαρέσουμε κανόνι.

Η ΕΕ είναι μια κοινή αγορά. Μια νομισματική ένωση. Η δύναμη μας μέσα σε αυτή την ένωση έχει να κάνει με το πόσο μπορούμε να αγοράζουμε, ή πόσο μπορούμε να παράγουμε.
Παραγωγή είμαστε μηδέν. Αγοραστική δύναμη είχαμε με δανεικά. Τώρα είμαστε μηδέν. Οπότε τους είμαστε άχρηστοι.


Update:
η Μέρκελ έλεγε σήμερα 1/7/15 ότι δεν φοβούνται οικονομικές αναταράξεις λόγω της Ελλάδας, γιατί έχουν μπει σε κίνηση διάφοροι μηχανισμοί προστασίας. Γεγονός που δεν συνέβαινε το 2010...

Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να πηγαίνεις ενάντια ενός κύματος χωρίς να έχεις την απαραίτητη ισχύ/δύναμη.

Ίσως αν ο Παπαντρέου έκανε τότε αυτά που έκανε ο Τσίπρας τώρα να μας φίλαγαν τον κώλο. Σήμερα δυστυχώς, πρέπει να τους τον φιλήσουμε εμείς.

Η αντίφαση στην καρδιά της Ε.Ε.

Διαβάζω τα διάφορα αντιφατικά σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τη μια ετοιμάζεται να διαλυθεί λόγω κρίσης και από την άλλη προετοιμάζει ευρωστρατό για εσωτερική καταστολή, ενώ ταυτόχρονα προωθεί το ασύρματο ευρυζωνικό δίκτυο.

Πώς και γιατί προωθεί τόσο διαφορετικές πολιτικές; Τα ευρυζωνικά δίκτυα φαίνονται να έρχονται σε ιδεολογική αντίθεση με τη δημιουργία ευρωστρατού εσωτερικής καταστολής. Ή μήπως όχι;

Το Ίντερνετ κλέβει χρόνο από την τηλεόραση που είναι και το κύριο μέσο προπαγάνδας του καθεστώτος. Επίσης είναι και σε κάποιο βαθμό εθιστικό. Αναρωτιέμαι μήπως δεν είναι παρά μια προσπάθεια για περισσότερο έλεγχο πάνω στους διαδικτυακά εξαρτημένους πολίτες.

Το Ελληνικό κράτος έπιασε και τους τελευταίους (;) τρομοκράτες. Αν και δεν είμαι οπαδός της βίας και δη της ένοπλης βίας, πως μπορείς να αντισταθείς σε κάποιον που κρατάει το και το πεπόνι και το μαχαίρι;